Υπάρχουν μοτοσυκλέτες που αγοράζεις, οδηγείς και κάποια στιγμή πουλάς. Και υπάρχουν άλλες που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται το ημερολόγιο μιας ολόκληρης περιόδου της ζωής σου. Αυτή η Ducati ήταν ακριβώς αυτό: δώδεκα χρόνια, τριάντα χιλιάδες χιλιόμετρα, βουνά, φίλοι, συνεργεία, πίστες, ιδρώτας, άγχος, χαμόγελα και στιγμές που σήμερα έχουν μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε τεχνικό χαρακτηριστικό.
2010.
Η γνωριμία.
Καθόλου «δεύτερη».
Την αγόρασα μεταχειρισμένη το 2010. Στα χαρτιά ήταν απλώς μια αγορά μεταχειρισμένης μοτοσυκλέτας. Στην πραγματικότητα ήταν η αρχή μιας σχέσης που θα κρατούσε πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμουν εκείνη την ημέρα. Από τις πρώτες κιόλας βόλτες είχε αυτό που ψάχνεις σε μια Ducati: την αίσθηση ότι δεν μετακινείσαι απλώς από το Α στο Β, αλλά ότι κάθε διαδρομή αποκτά χαρακτήρα.
Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να πάψει να είναι «η μηχανή που πήρα» και να γίνει η δική μου Ducati. Έμαθα τους ήχους της, τις μικρές της ιδιοτροπίες, το πώς θέλει να δουλεύει και το πώς ανταποδίδει όταν την οδηγείς όπως πρέπει. Κάθε λεπτομέρεια άρχισε να αποκτά σημασία — από την εικόνα της στο garage μέχρι εκείνη τη στιγμή που φοράς κράνος, κοιτάς το ρεζερβουάρ και ξέρεις ότι η υπόλοιπη ημέρα θα είναι διαφορετική.
Ό,τι χρειάζεται.
Πριν το ζητήσει.
Χωρίς εκπτώσεις.
Η συντήρηση ήταν πάντα σχολαστική. Όχι επειδή το έγραφε ένα πρόγραμμα service, αλλά επειδή ήθελα να ξέρω ότι κάθε φορά που θα βγω στον δρόμο ή θα μπω στην πίστα, η μηχανή θα είναι όπως πρέπει. Το να αγαπάς μια τέτοια μοτοσυκλέτα δεν είναι μόνο να τη γυαλίζεις ή να τη φωτογραφίζεις. Είναι να ασχολείσαι με τα σημεία που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.
Μετάδοση, αλυσίδα, αναρτήσεις, λύσιμο, έλεγχος, καθάρισμα, μικρές εργασίες που συχνά καταλήγουν να γίνονται μεγάλες. Υπήρχαν φορές που το garage έμοιαζε περισσότερο με χειρουργείο: κομμάτια τακτοποιημένα, εργαλεία παντού και η μηχανή γυμνή μέχρι να γίνει σωστά αυτό που έπρεπε να γίνει. Αυτές οι φωτογραφίες ίσως να μην είναι οι «όμορφες» με την κλασική έννοια, αλλά για μένα είναι από τις πιο σημαντικές. Δείχνουν τον σεβασμό που υπήρχε για τη μηχανή.
Δεν με ενδιέφερε να είναι απλώς λειτουργική. Ήθελα να είναι μηχανικά υγιής, σωστή και φροντισμένη. Αυτός ήταν και ο λόγος που μετά από χρόνια και χιλιάδες χιλιόμετρα εξακολουθούσα να την εμπιστεύομαι είτε για μια γρήγορη βόλτα στο βουνό είτε για συνεχόμενους γύρους σε track day.
Βουνό.
Παρέα.
δεν χρειάζονταν προορισμό.
Τα περισσότερα χιλιόμετρα δεν γράφτηκαν για να φτάσω κάπου. Γράφτηκαν επειδή ήθελα απλώς να οδηγήσω. Πολλές βόλτες με φίλους στα βουνά, πρωινά ξεκινήματα, στάσεις για καφέ, συζητήσεις δίπλα στις μηχανές και εκείνες οι διαδρομές όπου η μία στροφή σε κάνει να περιμένεις ήδη την επόμενη.
Η παρέα είναι τεράστιο κομμάτι αυτών των αναμνήσεων. Άλλοτε ο ρυθμός ήταν γρήγορος, άλλοτε χαλαρός. Δεν είχε τόση σημασία. Αυτό που έμενε ήταν η διαδικασία: να κανονιστεί η βόλτα, να συναντηθούμε, να ακουστούν οι κινητήρες το πρωί και να γυρίσουμε το απόγευμα κουρασμένοι αλλά γεμάτοι. Οι φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια σήμερα λειτουργούν σχεδόν σαν χρονομηχανή.
Και φυσικά υπήρχαν οι λεπτομέρειες. Το κόκκινο χρώμα στο φως, το πλαίσιο, τα μηχανικά μέρη, τα σημεία που μόνο ένας ιδιοκτήτης κοιτάζει ξανά και ξανά. Είναι περίεργο πόσο εύκολα δένεσαι ακόμη και με ένα συγκεκριμένο σημάδι, ένα κομμάτι carbon ή μια γωνία της μηχανής όταν την έχεις δει χιλιάδες φορές στο garage σου.
Το χρονόμετρο
δεν λέει ψέματα.
και ένα 1:07 που έμεινε.
Κάποια στιγμή ο δρόμος δεν ήταν αρκετός. Ήθελα να δω τη μηχανή στο περιβάλλον όπου μπορείς να συγκεντρωθείς μόνο στην οδήγηση. Έτσι ήρθαν τα track days. Εκεί αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβάνεσαι τα πάντα: σημεία φρεναρίσματος, γραμμές, θέση σώματος, έξοδος από τη στροφή. Κάθε session σου δείχνει κάτι που πριν δεν είχες καταλάβει.
Δεν πήγα στην πίστα για να γίνω αγωνιζόμενος. Πήγα γιατί ήταν ένας ασφαλέστερος χώρος για να μάθω, να πιέσω τον εαυτό μου και να καταλάβω καλύτερα τη μοτοσυκλέτα. Και φυσικά, από τη στιγμή που υπάρχει χρονόμετρο, ξεκινάει το παιχνίδι με τον ίδιο σου τον εαυτό. Ένας γύρος λίγο πιο καθαρός, ένα φρενάρισμα λίγο αργότερα, μία έξοδος λίγο καλύτερη.
Το τελικό προσωπικό ρεκόρ σταμάτησε στο 1:07.561. Ένας αριθμός που για κάποιον άλλον δεν σημαίνει τίποτα. Για μένα όμως συμπυκνώνει ώρες συγκέντρωσης, προσπάθειας και ενθουσιασμού. Δεν ήταν απλώς «ένας καλός χρόνος». Ήταν το σημείο όπου ένιωσα ότι για εκείνη την ημέρα, για εκείνη την πίστα και για εκείνη τη μηχανή, είχα πάρει από τον εαυτό μου κάτι παραπάνω.
Οι λιωμένες άκρες του ελαστικού, τα κομμάτια γόμας που κολλάνε πάνω του, το νούμερο στη μοτοσυκλέτα και η φωτογραφία σε κλίση μέσα στη στροφή είναι εικόνες που κουβαλούν ακόμη τον θόρυβο και την ένταση εκείνων των ημερών.
2022.
Η δύσκολη πώληση.
Κάποιες αποφάσεις πονάνε.
Το 2022, μετά από περίπου 30.000 χιλιόμετρα μαζί, ήρθε η στιγμή που δεν ήθελα πραγματικά να έρθει. Η Ducati πουλήθηκε. Υπήρχαν λόγοι που εκείνη την περίοδο έκαναν την απόφαση να φαίνεται σωστή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν εύκολη. Όταν ένα μηχάνημα έχει περάσει μαζί σου δώδεκα χρόνια, η παράδοση των κλειδιών δεν μοιάζει με απλή αγοραπωλησία.
Την είδα να φεύγει γνωρίζοντας κάθε ήχο της, κάθε μικρό σημάδι, κάθε εργασία που είχε γίνει πάνω της. Και μαζί της έφευγε κάτι από την καθημερινότητα που θεωρούσα δεδομένο: το ότι ήταν εκεί, στο garage, διαθέσιμη για την επόμενη βόλτα. Παρ’ όλα αυτά, ήθελα να πιστεύω ότι ξεκινούσε ένα καινούργιο κεφάλαιο με τον επόμενο ιδιοκτήτη της.
Δυστυχώς, αργότερα έμαθα ότι ο επόμενος κάτοχος είχε ατύχημα και η μηχανή τράκαρε. Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι ο άνθρωπος είναι καλά. Αυτό δεν συζητιέται. Όμως όταν είδα τις φωτογραφίες της Ducati μετά το ατύχημα, το συναίσθημα ήταν πολύ πιο βαρύ απ’ όσο περίμενα. Λογικά ξέρεις ότι πλέον δεν είναι δική σου. Συναισθηματικά όμως βλέπεις μπροστά σου δώδεκα χρόνια της ζωής σου μέσα σε μια εικόνα που δεν ήθελες ποτέ να δεις.
Δεν ήταν στενοχώρια για την αξία της μοτοσυκλέτας. Ήταν ο πόνος του να βλέπεις κάτι που είχες φροντίσει τόσο σχολαστικά, που σε είχε γυρίσει σπίτι αμέτρητες φορές, που είχε σταθεί δίπλα σου σε βουνά και πίστες, να έχει ξαφνικά αυτή την κατάληξη. Εκεί καταλαβαίνεις ότι η σύνδεση με μια μοτοσυκλέτα μπορεί να είναι πολύ πιο βαθιά από όσο θα καταλάβαινε κάποιος που τη βλέπει απλώς σαν ένα σύνολο από μέταλλο, πλαστικό και βίδες.